Íomhánna Revision Notes for Leaving Cert Irish

Íomhanna

Gaeilge	English
Tosaíonn an dán le híomhá bhrónach de dhóchas ag imeacht, nuair a mhaolaíonn an ceol agus tagann tost.	The poem begins with a sorrowful image of hope fading, as the music softens and silence falls.
Tá "deireadh na feide" féin ina mheafar cumhachtach don mhíshonas nó don éadóchas – níl aon rud fágtha le rá ná le déanamh.	The title phrase "deireadh na feide" is a powerful metaphor for despair or hopelessness – nothing left to say or do.
Cruthaítear atmaisféar ciúin, claochlaitheach, le híomhánna cosúil le "cuirtear síos an fón" agus "lagnaíonn an cnag".	A quiet, shifting atmosphere is created with images like "the phone is put down" and "the knocking fades".
Léiríonn na híomhánna seo go bhfuil an comhrá críochnaithe, an dóchas caillte – tugtar léargas ar mhothúcháin an fhile trí rudaí seachtracha.	These images show that the conversation is over, hope is gone – the poet's feelings are revealed through external things.

Gaeilge	English
I véarsa a dó, tá íomhánna a léiríonn tost agus neamhghníomh: "ní chloistear aon fhocal eile".	In the second verse, imagery expresses silence and inaction: "no other word is heard."
Úsáideann an file rudaí laethúla – fón, cnag, radharcanna simplí – chun briseadh croí nó cailliúint a chur in iúl.	The poet uses everyday things – a phone, a knock, simple visuals – to express heartbreak or loss.
Tá íomhá láidir ann de bhéal a bheadh lán focal roimhe seo, ach atá anois "folamh gan urlabhra".	There is a strong image of a mouth that was once full of words but is now "empty without speech."
Trí íomhánna íostacha agus béime ar an tost, feicimid éadóchas a thagann gan dráma – suaimhneas lom an mhíchinnte.	Through minimalist imagery and emphasis on silence, we see despair arriving without drama – the stark calm of uncertainty.

Gaeilge	English
Tá na híomhánna bunaithe ar chlaochlú ciúnais: ó ghluaiseacht go stad, ó fhuaim go tost, ó shúil go dorchadas.	The images are based on a transformation into silence: from movement to stillness, sound to silence, light to darkness.
Tá íomhánna an lae inniu (m.sh. an fón) in úsáid, rud a thugann mothú réaltachta agus pearsantachta don dán.	Contemporary images (e.g. the phone) are used, giving the poem a sense of realism and personal intimacy.
Ní thugtar sonraí faoin gcaillteanas, ach léirítear an fhulaingt trí na híomhánna ciúine, neamhfhoclaíocha.	The loss isn't described in detail, but suffering is shown through silent, wordless imagery.
Léiríonn an dán conas is féidir le íomhánna simplí mothúcháin an-domhain a chur in iúl – tréith láidir i saothar Ailbhe Ní Ghearbhuigh.	The poem shows how simple images can express deep emotions – a strong feature in Ní Ghearbhuigh's work.